Wandelen

Toen Luna in 2012 bij ons kwam wonen, wist ze helemaal nog niet hoe dat ging: wandelen aan de lijn. Dus moesten we het haar leren. De eerste keer was vrij snel. Ik nam het kleine grut op, zette het aan de achterdeur, deed haar lijntje om en vertrok. Luna wist natuurlijk niet dat het de bedoeling was dat ze volgde, dus ze bleef mooi zitten en toen ik de lengte van de lijn gelopen had, kreeg ze een snok. Ik voelde het en bleef staan. ‘Kom Luna,’ zei ik, maar Luna wilde niet komen. Die lijn vond ze maar een naar ding. Integendeel, ze zette haar pootjes tegen de grond en duwde zich weg van dat nare ding. Aangezien het om haar nek heen zat, kreeg ze het niet af en na een paar minuten weerstand besloot ze toch om te volgen.

Wandelen met Luna was in het begin heel fijn. Ze had niet de neiging om te trekken, liep maar een paar passen voor en eigenlijk kon je haar altijd een keer loslaten. Maar ergens is het mis gegaan, want nu is wandelen met Luna een ware strijd. Ze heeft stress, wil liefst 5 meter voorlopen en besluit om naar alles wat ze tegenkomt te blaffen.

Toen dit gedrag zich voor het eerst begon te stellen, corrigeerde ik haar door een ruk aan de lijn te geven of tegen haar te roepen. Het hielp niet, in tegendeel, het werd zelfs erger. Mensen begonnen mij raad te geven en ik probeerde uit wat ze zeiden: niets zeggen en doorlopen, de andere kant oplopen, bij het nekvel nemen en naast me zetten, haar aandacht trekken waarbij ze heel de tijd naar mij moest kijken, … Het baatte niet. De stress werd duidelijker zichtbaar en nam toe.

Hoe het probleem is ontstaan, weet ik niet, maar het is wel duidelijk dat ik het erger heb gemaakt en stilaan zat ik met de handen in het haar. Het is geen zicht dat ik daar op straat loop, met een hond die naar alles blaft en mij vooruit trekt. Wetende dat Luna op de hondenschool ondertussen niveau C gehaald had, was ik het begin deze winter moe en werd de lijn opgeborgen. Mijn Lief vond echter dat ik dat niet kon maken en Luna zo nooit zou leren wandelen. Dus elke ochtend werd de verplichte wandeling van 20 minuutjes toch gemaakt.

Het probleem bleef echter bestaan. God, wat was het soms een ramp! Afgelopen Kerst kreeg mijn Lief – die vrij veel bezig is met hondentraining – een boek van Turid Rugaas cadeau over trekkende honden. Vorige week besloot ik even om het te lezen.

Ik kan nu wel vertellen dat ik daarna bijna onder de zetel kroop van schaamte. Roepen, trekken aan de lijn, fysiek contact op negatieve manier,… bevestigt de hond in zijn idee dat hij stress hoort te hebben en bevordert al het gestelde gedrag. Roepen zorgt ervoor dat de hond eerder een associatie maakt dat de andere hond op een afstand moet worden gehouden dan dat zijn geblaf niet correct is. Het besluit dat ik daarna nam was het volgende:
1. Ik trek niet meer aan de lijn. Als Luna dat doet, dan stop ik gewoon met wandelen tot zij naast mij staat en klaar is om normaal verder te lopen.
2. Roepen heeft geen zin, dus daar houden we ook mee op.
Dat laatste was trouwens een verademing voor mijn stem!

Daarnaast begon ik aan deel 1 van de training die Turid Rugaas voorschrijft: een signaal aanleren waarbij de hond weet dat hij jou moet volgen. De hele week kreeg Luna haar eten tijdens de oefeningen die ik deed om haar het signaal aan te leren. Aan de lijn wandelen of naar buiten gaan, had ik nog niet gedaan.

Gisteren was het dan zover: na een druk weekend waarbij de honden vaak alleen thuis hadden gezeten, vond ik dat ze een lange wandeling hadden verdiend. Het begon weer als vanouds: trekken, blaffen en piepen. Telkens de lijn gespannen stond, stopte ik. Telkens als Luna begon te blaffen of te piepen negeerde ik het gedrag. En zowaar, na een uurtje op die manier wandelen, besloot ze dat het toch fijner was als ze niet aan die lijn trok. Het laatste kwartier kon ik de lijn vrij los vasthouden, zonder dat er enige spanning op kwam te staan!

De wandeling eindigde wel met een ultieme uitdaging: eerst stak een kat de straat over en later passeerde een man met zijn hond. In beide gevallen stelde Luna haar oude gedrag, maar ik stopte als er spanning op de lijn kwam en bleef kalm. Vrij rustig konden we zo toch naar huis terug keren.

Ik denk dat ik bij de volgende wandeling maar snoepjes in mijn zakken steek, want een flinke hond verdient af en toe eens een beloning!

(Visited 59 times, 1 visits today)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge