Teksten van het hart

“Waar zal ik nog eens over schrijven?” De vraag komt terug op in mijn gedachten. Het blog dat ik gemaakt had nadat ik mijn eigen domein opgaf, ligt alweer een hele tijd stil. Ik ben niet zeker dat ik hiermee wil doorgaan. Het schrijven lijkt niet te lukken. Wanneer ik een tekst tik, gooi ik hem meteen weer weg. Mijn backspace is de meest gebruikte toets op mijn toetsenbord geworden.
“Maar vroeger schreef je zulke geweldige stukjes!”
Ik kan de stem in mijn hoofd alleen maar gelijk geven. Op mijn eigen domein had ik topstatistieken, niet alleen omdat ik veel mensen volgden en zij dus ook bij mij kwamen kijken, maar zeker omdat mijn blogjes leuk om te lezen waren en goed in elkaar staken.

Ben ik de kunst van het schrijven verleerd? De vele pagina’s die ik vol geschreven heb met belevenissen, gedachtespinsels en zelfs met het begin van een verhaal getuigen anders. Neen, mijn spelling is niet geweldig, maar mijn stijl is toch niet slecht? Die gedachte gaat door mijn hoofd.

Op mijn nieuwe wordpress-account blijven de statistieken echter ondermaats en de reacties blijven uit. Ik volg dat ook nog maar weinig blogs, besef ik. Meteen weet ik ook dat ik zo geen lezers wil vergaren. Dat vrienden komen lezen of kennissen een kijkje komen nemen, is voor mij dan van groter belang dan een publiek vergaren met de comments die ik hen geef. Waarop het citaat dat vroeger mijn blog sierde voor mijn ogen verschijnt:

It’s better to write for yourself and have no public than to write for public and have no self.

~Cyril Connelly

Mijn doel is nooit geweest om zomaar voor een publiek te schrijven en mijn eigenheid te verloochenen. Dus waarom schrijf ik niet gewoon verder met ondermaatse statistieken en een gebrek aan reacties verder? Waarom schrijf ik niet gewoon over dat wat mij nauw aan het hart ligt en wat ik wil uitschreeuwen naar de wereld, namelijk spiritualiteit en hekserij?

Deze gedachten schoten ongeveer twee maanden geleden door mijn hoofd. Toen begon ik terug met schrijven. Neen, ik begon met meer dan schrijven: mijn hart begon de woorden die het jaren bewaard heeft weer prijs te geven. Ik heb geen slechte periodes nodig om goede teksten neer te pennen. Mijn hart kan het ook als ik gelukkig ben.

054a26e5d52d835f5bea0e825024f5c2
Bron: pinterest
(Visited 25 times, 1 visits today)

5 thoughts on “Teksten van het hart

  1. Niks forceren hoor, bloggen komt als het komt. Zo schrijf ik op het ene blog al jaren voor mezelf en mijn familie. Ik promoot het blog niet, hang geen tags en SEO aan mijn berichten. Op het andere blog schrijf ik ten dele voor mezelf en sinds kort ook commercieel, aangezien het nu mijn eigen bedrijfje is. En ik vind het heerlijk om te doen, maar zal nooit forceren, dat lokt -zo heb ik zelf ervaren- alleen maar een writers block uit. Ik vond je vorige blog erg leuk en ook deze spreekt me erg aan 😉

  2. Heel mooi geschreven! Je hoeft niks te forceren! Ik ken het gevoel; mijn andere blog heeft zoveel meer volgers, en daardoor heb ik vaak de neiging om met faerphel te stoppen. Maar zoals je al zegt, de kennisen en vrienden die even een kijkje komen nemen zijn zoveel belangrijker. Blijf vooral door gaan met schrijven!

  3. Mooi stukje reflecteren. Waarom is het zo moeilijk om iets puur uit onszelf en voor onszelf te doen? Waarom is er de drang om onszelf daarin te forceren?
    Waarom laten we ons zo gemakkelijk demotiveren om moeite te doen als er toch niemand interesse lijkt te hebben?

    Ik geloof sterk in de gedachtengang dat eens een mens zich kan voordoen in zijn basisbehoefte, het op ontdekkingstocht wil gaan en een stuk verbondenheid gaat zoeken. We willen altijd “matchen” in de hoop een soort erkenning en waardering te krijgen. Dat voedt de motivatie in zelfontplooien.
    Ik denk dat het pas een uitdaging is om de motivatie in onszelf te vinden in plaats van buitenaf.

    1. Maar is het groeien en verder gaan in je zelfontwikkeling ook geen samenspel van intrinsieke en extrensieke motivatie? We leren dingen omdat we de behoefte voelen om iets te leren, we zijn op zoek en worden getriggerd, zijn geintrigeerd. Maar het is de beloning van buitenaf die ons vaak uitdaagd om verder te gaan. Ik geloof dat we daar als mensen ook heel sterk nood aan hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge