Soms

Soms wens ik dat ik onder de noemer ‘normaal’ val. Die noemer waarbij mensen je niet zo gek aankijken als je je mening oprecht verkondigd. Even vallen onder dat deeltje van de bevolking dat vindt dat zij ‘leven in het nu’ en dat het gaat ‘om hun portemonnee’.

Soms wil ik even chips, chocolade en cola kunnen drinken zonder daarbij te denken aan welke rommel het eigenlijk is. Soms zou ik even weer een hap vlees kunnen nemen, zonder aan alle leed te denken. Soms wil ik onbezonnen geld kunnen uitgeven, zonder te denken aan de gevolgen voor de natuur. Of misschien even naar het nieuws kunnen luisteren zonder daarbij meteen te denken aan de vele gevolgen die de beslissingen hebben die wereldleiders nemen.

Gisteren had ik weer zo’n discussie met een collega. We begonnen bij belastingen op aandelen, gingen over op economische groei en kwamen uit op de draagkracht van de aarde, waarbij ik probeerde uit te leggen dat we daar echt rekening mee moeten houden. Het maakte haar allemaal niet uit. Zij leeft nu, het gaat nu om haar portemonnee. Wanneer ik aanhaal dat geld toch niets waard is als je geen voedsel meer kan kopen dan zijn dat zorgen voor later. Ook als het haar kinderen zijn die de rekening ervoor moeten betalen.

Tijdens zo’n gesprek kan ik mij dan ongelofelijk ergeren. Kijken ze dan werkelijk niet verder dan hun neus? Het ging niet eens over mijn veranderende eetgewoonte of mijn keuze om niet meer met de auto naar het werk te komen. Het ging over algemene zaken die in mijn ogen ieder mens nauw aan het hart zouden moeten liggen. Maar blijkbaar is het toch een ‘ver-van-mijn-bed-show’ voor vele mensen.

Wanneer ik zo’n discussies heb gehad dan denk ik wel eens ‘waarom zie ik dat allemaal zo anders’ of ‘kan ik niet terug die nietsvermoedende, onschuldige bril opzetten’?

Neen, diep vanbinnen, wanneer de storm weer ik gaan liggen, ben ik heel blij met mezelf. Met het feit dat ik er wel om geef en er wel iets aan wil doen. Dan ben ik maar kritisch en een idealist. Zonder idealisten als Gandhi en Martin Luther King was er niets veranderd in de wereld. En misschien zal ik nooit mijn stempel kunnen drukken als zij. Ik geloof dat ik in mijn eigen kleine netwerk heus wel een verschil kan maken!

a4972a1a6e0feff7eeadea997704e5fa

(Visited 34 times, 1 visits today)

7 thoughts on “Soms

  1. Ik kan me ook wel ‘ns druk maken om wat we de wereld allemaal aandoen. Ik probeer goed op te letten in wat ik koop en weggooi en ik probeer mijn dochters op te voeden tot sociale mensen. Het frustreert me wel dat dat wat ik doe waarschijnlijk maar een druppel op een gloeiende plaat is.

    1. Teveel mensen trekken het zich niet aan. Ik ben een tijd geleden begonnen met consuminderen, op te letten wat ik koop en ik eet nu ook vegetarisch. Veel mensen vinden het belachelijk en stom, want dat haalt toch niets uit? Tja, de idealist in mij hoopt dat het wel wat uitmaakt. Al frustreer ik mij vaak op deze momenten…

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge