Ongeneeslijk ziek…

Ongeneeslijk ziek…

Wanneer ik ‘Wegener’ ingetikt heb op google en begin te lezen, schrik ik even. Woorden als ‘necrose’ en ‘auto-immuun’ doen me even slikken. Alles wordt even realistischer wanneer ik het ziektebeeld lees. Natuurlijk geloofde ik haar toen ze het vertelde, maar ik had nooit beseft dat dit haar leven overheerst.

Gezondheid is van onschatbare waarde

Wat ben ik een gelukzak, bedenk ik me. Elke dag is een schat vol mogelijkheden voor mij. In mijn hoofd overloop ik mijn dag: vroeg opstaan, de honden uitlaten, gaan werken, koken, een of andere hobby van me uitoefenen en eindigen naast mijn Lief in de zetel. Mijn weekdagen zijn goed gevuld en dan heb ik het nog niet over de weekends gehad waarbij ik erin slaag om het huishouden te doen, vrienden te zien, een stapje in de wereld te zetten en ook tijd te maken voor mijn Lief en Luna.

Dat alles kan ik omdat ik gezond ben. Mijn lichaam functioneert goed, er is niets dat me tegenhoud of energie van me opslorpt. Ik doe gewoon elke dag waar ik zin in heb. En toch zeur ik ook wel eens dat ik moe ben, dat ik geen zin heb in die verkoudheid of dat het weer niet meezit. Wat ik dan wel zo makkelijk vergeet, is dat ik de grootste schat op aarde bezit: mijn gezondheid

Ziekte

De vriendin waar ik het in mijn beginstukje over heb, is niet de enige in mijn leven met een chronische ziekte. Onder zowel de mensen die dicht als verder bij mij staan, zijn er die leven met een chronische ziekte. De meeste onder hen spreken er heel weinig over, bij sommigen valt het zelfs helemaal niet op. Maar wanneer ik het berichtje las op facebook waarin een van mijn vriendinnen haar hart lucht over haar ziekte word ik terug met de realiteit geconfronteerd. En dan moet ik denken aan deze blogpost die ik onlangs las.

Zo gezond als ik ben, vind ik het soms moeilijk om iemand met een ziekte te begrijpen. Als het even niet gaat, dan respecteer ik dat, maar ik vind het moeilijk om te vatten wat er dan met die persoon aan de hand is. Niet beseffen dat het leuk is als iemand dan even naar je toestand vraagt, doe ik ook. Evenzeer ben ik degene die even kan vergeten dat de persoon aan de andere kant chronisch ziek is.

Wanneer iemand zich weer uitlaat over een ander, ziek persoon, kan me dat persoonlijk raken ook al gaat het dan niet over mij. Als mensen zich uitspreken over een ziek persoon door te zeggen dat ze het ‘faken’ en het ‘niet echt’ is, heb ik daar soms problemen mee. En het moment dat ik ontdek dat iemand zich al die tijd als ziek uitgeeft, maar het eigenlijk niet is, dan kan ik helemaal stijgeren.

Respect en begrip

In een samenleving waar alles is gebaseerd op het draaien van de economie en geld in het laatje brengen, is respect en begrip voor mensen met een chronische ziekte moeilijk te vinden.

Zo ken ik iemand die graag wil werken, maar geen fulltime baan aankan door haar ziekte. Resultaat: ze vindt geen enkele job die aangepast is aan haar situatie. Maar niet voor iedereen is werk een optie, omdat hun ziekte zo onvoorspelbaar is dat zij niet weten wanneer ze een ‘goed uur’ en wanneer een ‘slecht uur’ zullen hebben. Durven ze tijdens die goede uren iets doen wat hen plezier doet dan komt er al gauw de kritiek dat ze dat wel kunnen, maar dat werken er natuurlijk weer niet in zit.

Het is jammer dat mensen alleen maar vanuit dat perspectief worden bekeken. Een klein beetje respect en begrip is toch niet teveel gevraagd voor mensen die hun leven al niet helemaal meer in hand hebben?

(Visited 79 times, 1 visits today)

8 Replies to “Ongeneeslijk ziek…”

  1. Wat tof dat je hier een artikel aan wijdt. Ik weet als geen ander hoe het is om chronisch ziek te zijn. Leven in onzekerheid en niet weten wanneer de ziekte weer de kop op zal steken is moeilijk te verteren. Onbegrip daarentegen vind ik nóg moeilijker te verteren, want dat raakt mij ook nog eens mentaal.

    1. Het zit bij mij ook dicht op de huid ook al ben ik dan kerngezond. En zeker als vrienden van mijn leeftijd ermee te maken krijgen heb ik het moeilijk met veel vooroordelen. Er zijn gewoon steeds meer ziektes die je ‘niet ziet’ zeg maar, dat wil echter nog niet zeggen dat de pijn en de vermoeidheid die het met zich meebrengt niet echt zijn…

    1. Ik herinner mij die post nog. Toen had ik ook al een tijdje iemand die dicht bij me staat en die ziek is, o.a. ook fybro zoals jij. Jammer dat er weinig mensen bij stilstaan. Ik ben ook altijd ongelofelijk dankbaar voor mijn eigen gezondheid dan.

  2. Mooi geschreven. Meestal word zoiets alleen geschreven door iemand die chronisch ziek is. En om dat nu te lezen bij iemand die dat niet is laat begrip en respect zien. Heel mooi en liefdevol.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: