Nooit goed genoeg

Voor de deuren van het schoolgebouw blijf ik even stilstaan. Ik adem in en uit. Nu komt het, nu zullen ze naar me kijken, nu zal er geroddeld worden en … Zo snel als mogelijk blokkeer ik alle doemscenario’s die in mijn hoofd opkomen. ‘Geen doemscenario’s vandaag,’ zeg ik tegen mezelf, ‘vandaag loopt het heus wel goed.’

De deur gaat open en ik loop op een drafje door de vestiaire waar jongeren tussen de jassen hangen. Een blond meisje kijkt mijn kant op. Alsof ik net een duwtje heb gekregen, ga ik nog een stapje sneller lopen. De tweede glazen deur gaat open. Een beetje verdwaasd strompel ik de grote inkomhal binnen. De grote ramen aan de overkant laten het licht binnen gutsen. Aan dat raam, rondom de verwarming en de banken die er zijn opgesteld, zwermen troepen jongeren.

Mijn ogen dwalen over de grond zodat ik de starende blikken en de priemende ogen niet zou moeten zien. Ik ben zeker dat iedereen mijn richting uitkijkt. Het liefste zou ik me nu in een hoekje wegstoppen. Misschien is het tussen de jassen veilig? Vluchtig richt ik mijn blik op en kijk recht in het ronde gezicht van een zesdejaars. Ze glimlacht me toe, maar ik ben zeker dat ze mij uitlacht.

Zou er iets zijn met mijn haar, mijn schoenen? Heb ik de verkeerde broek aan? Misschien was die nieuwe tas toch niet zo’n goed idee. Hoe kom ik er nou op om zwart te nemen? Wanneer ik rondkijk, zie ik namelijk overal bruine tassen. Natuurlijk, donkerbruin is het kleur van dit seizoen. Ik had echt geen zwart moeten kiezen!

‘Vanavond mis je gewoon je trein en haal je een bruine tas van het geld dat je gisteren verdiende!’ zeg ik tegen mezelf. Vastbesloten knik ik en probeer mijn hoofd omhoog te houden wanneer ik door de hal naar de klaslokalen loop. Dan voel ik een stomp in mijn rug.
“Is het nou zo moeilijk om te kijken waar je loopt?” gilt ze in mijn oor. Ik duik weer in elkaar. Neen, ik denk niet dat ik ooit iets goed zal kunnen doen voor iemand in deze wereld.

774003

(Visited 34 times, 1 visits today)

2 thoughts on “Nooit goed genoeg

  1. Ik had dit stuk gisteren al gelezen, maar kon er niet op reageren toen. Veel te veel gevoel. Waarom? Waarom zijn wij nooit goed genoeg? Waarom denken we dat? Natuurlijk zijn wij wel goed genoeg! Waarom in vredesnaam dringt dat maar niet tot ons door?

    Maar hé, we zijn al een eind op weg. Jij ietsje verder dan mij wellicht. We komen er wel. Zo fijn om te weten dat ik niet alleen op deze weg loop. Liefs.

    1. Ik heb ook echt even een sprong in de tijd gemaakt toen ik het schreef. We lopen een gelijkaardige weg en we komen er beiden wel, want we zijn idd wel goed genoeg en we zijn het waard 🙂

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge