Monster van zwart en wit

 

10438611_10202081561159042_4465295203319542453_n

In ons huis lopen er twee wezens met zo’n kwispelende staart en vier poten rond. Hun smekende ronde ogen kijken me reeds aan als ik ’s avonds het tuinpad afloop. Door het raam van de keuken loeren ze naar buiten. De ene hond is groot genoeg om – als hij zich uitrekt – al zittend door het keukenraam te kijken. De andere plaatst haar voorpoten op de gaskachel om alles te kunnen zien.

Wolf was 10 maanden toen hij bij mijn Lief kwam wonen. Wij kenden elkaar nog niet. Pas een jaar later kregen we verkering en moest ik mezelf ‘bewijzen’ tegenover Wolf. Het koste wat moeite om zijn vertrouwen te winnen, maar wie toont dat hij het waard is, krijgt dan ook onvoorwaardelijke liefde. Luna kwam bijna twee jaar geleden bij ons wonen. Mijn Lief wilde al even een tweede hond erbij en toen we op een nestje Border Collies stootten via een goede vriendin verloren we alle twee ons hart aan dit kleine zwart-witte bolletje. Luna groeide uit tot een ongelofelijk vrolijke en enthousiaste dame.

Bij ons heeft Luna de bijnaam ‘monster van zwart en wit’. Waarom het monster werd, ligt vooral aan het feit dat ze regelmatig eens wat vernielde als we niet thuis waren en ze de vrijheid kreeg om buiten haar bench te komen. Zwart en wit slaan natuurlijk op haar kleuren. Toch valt het niet te ontkennen dat op slechte momenten er maar weinig personen zijn die mij terug kunnen opvrolijken. Luna is een van die personen.

Met haar enthousiaste kijk naar de wereld, de vrolijke trend doorheen het huis, hoe ze haar hele lijf uitschreeuwt hoe blij ze is om je te zien en haar tong die dan geen moment stil kan zijn, is het gewoon onmogelijk om niet even een glimlach op je gezicht te toveren. Monster, is dus vooral een koosnaampje geworden.

Ik ben opgegroeid met honden, pas toen ik stilaan uit huis ging, besloten mijn ouders om na het overlijden van hun laatste hond geen nieuwe meer in huis te halen. Mijn Lief had nooit honden en besloot er een te nemen toen Wolf bij hen kwam wonen. Onze visie op deze levensgezellen was echter totaal verschillend. Pas toen Luna in mijn leven kwam, kon ik begrijpen wat mijn Lief bedoelde toen hij zei dat een hond werkelijk een vriend is waar je op kan steunen.

(Visited 32 times, 1 visits today)

7 thoughts on “Monster van zwart en wit

  1. Oh wat mis ik een diertje in huis!
    Ik wil het zo graag, maar daar hebben wij momenteel geen tijd voor… maar ooit komt er eentje, we weten zelfs al welk ras en hebben al een naam 🙂

  2. Ik vind honden ook zo’n meerwaarde in huis 🙂 Maar inderdaad, zoals Flavie zegt, er kruipt wel tijd in! En dat merk ik nu ik even minder tijd heb… Ik voel me al weken schuldig!

  3. Wat een lief stukje. Zo mis ik ons hondje wel heel erg. Wij hebben haar door een ander gezin laten adopteren, omdat zij hier niet genoeg ruimte meer had. Het hondenpark achter ons huis ging dicht en wij hadden een zielig hoopje hond. Ik snap wat je bedoelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge