Jongens en meisjes

Jongens en meisjes

“Dat zou ik ook niet graag hebben,” zegt ze met afkeer terwijl ik binnen kom.
“Wat dan?” vraag ik me luidop af, waarop mijn collega meteen antwoordt dat ze niet graag zou hebben dat haar dochter zou kiezen voor voetbal als sport. Nogal verbaasd vraag ik haar waarom? Meisjes kunnen net zo goed voetballen als jongens.

De poetsvrouw bevestigt de reactie van mijn collega: “Tja, ik vind het ook niet leuk dat ze dat kiest, maar ze wil het heel graag doen, dus dan hou je ze ook niet tegen. Ik ben al lang blij dat ze sport!”
Mijn mond valt bijna open en ik slik snel een zin in die ik er bijna uitgegooid had. Dit is zo’n moment waarop ik zin heb om in discussie te gaan, maar het niet doe om de lieve vrede te bewaren.

Toch ligt zoiets me heel nauw aan het hart. Ik geloof namelijk niet in meisjessporten en jongenssporten. Ook geloof ik niet in meisjesspeelgoed en jongensspeelgoed. Laat staan dat ik zou spreken over meisjesdingen en jongensdingen!

Ik zal zeker de laatste zijn om te ontkennen dat er fysieke verschillen zijn bij jongens en meisjes. In hun gedrag worden ze echter voornamelijk door de samenleving in een bepaalde richting geduwd. Vrouwen zijn zachter of mannen kunnen beter voetballen, daar geloof ik niet in. Onze socialisatie zorgt ervoor dat wij – mannen en vrouwen – voor een bepaalde houding kiezen. Op zich is daar niets mis mee, aangezien het tegelijk ook de eigenheid van het individu stimuleert, maar wanneer uitspraken worden gedaan over meisjes en jongens als in ‘dit mogen ze’ en ‘dat is normaal’ dan heb ik het altijd moeilijk om mijn mond te houden.

Mijn dochter zal mogen voetballen en boksen. Mijn zoon mag gerust op dansles en als ze samen met de poppen spelen dan ben ik des te gelukkiger!

Bron: google
Bron: google
(Visited 23 times, 1 visits today)

2 Replies to “Jongens en meisjes”

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: