minoes

Een wandeling in ‘Memory Lane’ | Minoes

Ze was komen aanzetten op Pasen. Daar stond ze aan onze voordeur, miauwend en vleiend. We dachten eerst dat ze misschien verloren was gelopen, maar oproepjes in de buurt haalden niets uit en tegen dan had ze ons hart al gestolen. We gaven haar een naam en vanaf toen woonde Minoes bij ons.

Het duurde niet lang voordat we wisten waarom Minoes geen huis had. Hoewel ze zelf nog geen jaar oud was, groeiden er kittens in haar buik. Ik had de kleine katjes voelen bewegen in haar buik, maar niemand geloofde dat zo’n jonge kattin zwanger kon zijn. Maar toch was het zo. De dierenarts stelde haar zwangerschap vast, maar concludeerde dat een bevalling fataal zou zijn voor Minoes. Dus werd Minoes geopereerd en meteen gesteriliseerd. De kittens overleefden deze ingreep niet.

Minoes begreep niets van onze liefde voor vogels. Waar mijn moeder alle moeite deed om de vogels naar onze tuin te lokken, had Minoes er plezier in om ze achterna te zitten. Ondertussen was ze een gespierde, ondernemende kat geworden die je absoluut niet binnen kon houden. Dat ons Minoes vogels zou vangen, dat zagen we niet zitten en dus bonden we haar een bel om. Dat was dit tegen de zin van Minoes. De mussen en mezen waren er echter gediend mee. Meer dan eens zagen we ze met z’n allen de kat uitlachen. Dan liep Minoes met luid gerinkel op de boom af, waarop de vogels op de dunste takjes gingen zitten om van daaruit een grote bek op te zetten tegen de kat.

De bel was echter geen belet om een muizennest uit te moorden. Het compostvat werd bewoond door een muizenfamilie, of ergens daar in de buurt. We zagen hen regelmatig restjes fruit uit het vat halen. Met Minoes in de buurt vonden we ook regelmatig een dood muisje aan de achterdeur. Telkens als we een muisje opraapten, stond onze rode kat te miauwen en tegen onze benen te wrijven. “Dat heb ik goed gedaan hè,” leek ze te willen zeggen. De muizenfamilie is uiteindelijk verhuisd.

De bel van Minoes was regelmatig aan vervanging toe. Op de een of andere manier kwam deze kattendame wel eens na een uitstapje naar huis zonder bel. Waar ze gebleven was, wisten we niet, maar ze kon zich dus ontdoen van de bel. Het mysterie van de verdwijnende bellen raakte opgelost toen we in de struiken in onze tuin een van haar bellen vonden, hangend aan een tak. De bel werd iets strakker aangebonden en de verdwijningen minderden in aantal.

minoes

Na een tijdje vond Minoes die bel best wel handig. Als ze binnen wilde in huis, ging ze aan de achterdeur zitten en krabde aan het bandje waar de bel aan bevestigd was. Het gerinkel was voor ons een signaal dat we haar binnen moesten laten. Wanneer Minoes honger had en haar bakje leeg aantrof, begon ze met de bel te rinkelen. Tijd om te eten! Minoes was een inventieve kattendame.

Op een avond kwam Minoes echter niet naar huis. Normaal deed ze dat altijd, zodat ze de nacht kon doorbrengen in de zetel, bij iemand in bed of dicht tegen de verwarming aan. Maar deze keer kwam ze niet. Hoezeer we haar ook riepen, talloze keren de deur openmaakten en op zoek waren naar haar gerinkel, er was geen Minoes te bespeuren. Een beetje ongerust moesten we gaan slapen, maar we hoopten dat ze de volgende dag gewoon weer aan de deur zou staan, net als anders.

De volgende ochtend was ze echter nog steeds niet terug. Ik kon me niet langer houden en ging op zoek naar haar. Heel lang moest ik echter niet zoeken. Ze lang onder een struik in de tuin en probeerde tevergeefs weg te kruipen. Het leek wel of ze bang van me was. Maar aangezien Minoes wel pogingen deed om weg te kruipen en daar niet in slaagde, was ik gealarmeerd. Zonder al te veel problemen kon ik haar vanonder de struik halen. Toen ik haar in mijn armen had, leek ze zich toch tegen mij aan de drukken, maar ze was zo futloos en lam dat ik haar volle gewicht in mijn armen droeg. Met de tranen in mijn ogen bracht ik haar binnen en hoewel ik eigenlijk bij haar wilde blijven, moest ik naar mijn werk vertrekken. Mijn moeder beloofde om met haar naar de dierenarts te gaan. Zodra de dierenarts bereikbaar was, pleegde mijn moeder een telefoontje. Ze kon bijna onmiddellijk langs gaan, maar voor de kleine Minoes was het te laat. Ze was vergiftigd en het gif had zijn vernietigende werk al grotendeels gedaan. De beslissing werd gemaakt om Minoes uit haar lijden te verlossen, want de dood was onvermijdelijk. Er kon niets meer worden gedaan om haar te redden.

Toen ik thuis kwam, was Minoes weg. Ik heb haar niet meer gezien. Dat moment dat ik haar in mijn armen nam en naar huis droeg, zal ik nooit meer vergeten. Toch overheersen de mooie momenten: haar vindingrijkheid, haar vrolijkheid en alle keren dat we samen in de zetel lagen, genietend van het moment.

(Visited 68 times, 1 visits today)

6 thoughts on “Een wandeling in ‘Memory Lane’ | Minoes

  1. Meestal (niet altijd!) zijn het mensen met volières die zo drastisch te werk gaan. Soms is het ook iemand die bv muizengif heeft gelegd, en de kat die een vergiftigde muis heeft opgegeten. Onlangs had mijn schoonzus ook last van een muis in huis, en waar één is… Ik heb haar toen ook de tip gegeven om de buren met katten op de hoogte te brengen, zodat ze tijdig konden handelen, indien één van de katten ‘vreemd gedrag’ zou vertonen. Je weet tenslotte nooit hé.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge