De vergelijking

Je komt er niet achter wie je bent
door jezelf met anderen te vergelijken,
maar door te kijken of je zo goed je kunt
je eigen mogelijkheden waarmaakt.

~Osho~

Hoe vaak had ik het niet gehoord? Uitspraken als: ‘Jij bent niet zo mooi als Ilse’. Of: ‘De tekening van Elke vind ik veel mooier’. Dat waren de woorden van de kinderen in mijn klas. Over de woorden van mijn leerkrachten heb ik het nog niet gehad: ‘Je hebt minder dan Matthias voor die opdracht.’

Thuis probeerde ik dan maar hetzelfde trucje toe te passen toen mijn resultaat van wiskunde- ik had 6 van de 10 punten gehaald – niet helemaal naar de zin van mijn ouders was. ‘Maar het klasgemiddelde is toch ook maar 5?’ Hun antwoord was heel eenvoudig: ‘Wat de klas doet, interesseert me niet. Dat jij beter kan dan dit, interesseert me wel.’

Maar waarom luisterde ik dan niet naar mijn ouders?

Die anderen waren belangrijker

Mijn ouders hebben – zo zegt mijn herinnering – altijd geprobeerd om het beste uit mij naar boven te halen. Vaak wordt er met spijt terug gekeken op mijn schoolcarrière en zegt mijn moeder wel eens dat ze mij een grotere uitdaging had moeten geven. Ze vindt dat ze nooit had moeten luisteren naar mijn leerkrachten en had moeten focussen op mijn sterktes.

Deels een waarheid, op vlak van scholing zou ik een ander mens geweest zijn als ik gefocust had op mijn sterktes, maar anderzijds zou ik op persoonlijk vlak veel minder uitgedaagd geweest zijn. Ik heb pesterijen, ongewenste intimiteiten, jaloersheid en massa’s kritiek overleefd. Grotendeels door die ‘verkeerde’ keuzes.

Mijn ouders waren twee mensen die een poging deden om mij te stimuleren. De wereld was met veel meer. In mijn beleving geloofde de wereld niet in mij en moest ik veel meer lijken op andere mensen, omdat zij leuker, beter, liever, mooier of zelfs slimmer waren dan ik. Dus ontstond de reflex bij mij om te kijken of iemand hetzelfde deed. Als zij het zo deden, moest het wel goed zijn.

b3aa1c26ad53dc8f12fd928455d8afb3
Bron: pinterest

Nooit genoeg!

Voor de wereld was lijken op anderen echter nooit genoeg. De kritiek bleef met bakken uit de lucht vallen. Van leerkrachten, van medeleerlingen en natuurlijk, ook van mijn ouders. Het gevoel dat ik ook nooit iets goed kon doen werd alleen maar groter. Zag iemand dat ik wanhopig bleef zoeken naar erkenning en goedkeuring voor wat ik deed? Neen. Het enige wat dus overbleef was vergelijken en steeds maar de ‘onuitgesproken’ vraag: Is het nu goed? Met als enige gevolg dat de mensen hun ongewenste kritiek in mijn richting bleven gooien.

Alleen jij…

Osho impliceert in zijn uitspraak dat enkel jouw oordeel over hoe goed je je eigen mogelijkheden waarmaakt van belang is. Zoals de uitspraak daar staat, kan ik er niet meteen iets tegenin brengen. Er valt alleen een opmerking te maken. Eentje die, al van zodra ik de uitspraak las, zit te springen om zich aan de wereld bekend te maken.

Mensen worden wie ze zijn door zichzelf te toetsen aan de wereld. Door de feedback en reacties van anderen, van de groep, leren we ontdekken waar we goed in zijn, wat onze sterktes zijn, waar onze gebreken liggen en hoe we iets beter of anders kunnen doen. De enige referentie die we hebben voor onze ideeën over onszelf en over de wereld is de wereld.

Neen, het is niet nodig om onszelf met anderen te vergelijken, dat is iets wat het leven mij ook heeft geleerd. Je eigen mogelijkheden zijn belangrijker, omdat ze je maken tot wie je bent. We hebben daar echter wel af en toe een woordje van erkenning of een blijk van herkenning nodig om onszelf volledig te kunnen ontplooien tot wie we zijn.

(Visited 46 times, 1 visits today)

3 thoughts on “De vergelijking

  1. Inspirerend! Kopiegedrag van mensen vertelt alleen maar hoe koortsachtig ze op zoek zijn naar erkentelijkheid. Als je koortsachtig moet zoeken is dat je het verkeerd pad genomen hebt. Ik denk als je je eigen talenten ontwikkelt op basis van intrinsieke motivatie is dat de waardering eens of laatst automatisch komt…

    1. We kijken toch altijd op naar mensen die hun hart volgen, of zichzelf zijn. Dus waarom doen we het zelf niet? Wie zoekt naar erkenning heeft er vaak te weinig gekregen van de mensen die het zouden moeten geven, ouders, familie, vrienden? Dus als je geen erkenning of stimulans krijgt, hoe leer je dan het ‘juiste’ pad vinden?

      1. Inderdaad! Het duurt veel langer en het vraagt enorm veel moed en energie om in dat doolhof dan maar op je eentje die ‘jouw’ weg te vinden.
        Het is niet iedereen gegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge