De familielijn

Mijn grootmoeder woont al een tijdje in een rusthuis. Er heen gaan is altijd moeilijk geweest. Ik zou de afstand kunnen noemen, het gebrek aan tijd, de moeilijke ligging, maar dat zijn allemaal excuses. In werkelijkheid vind ik het helemaal niet zo fijn om het rusthuis binnen te gaan. Het voelt als een eindbestemming, terwijl ik dat mijn oma nog helemaal niet toewens.

De laatste tijd is het met haar gezondheid ook enorm bergaf gegaan. Mijn oma wilde ik me herinneren als de levendige, vriendelijke vrouw die ze was. Maar de tijd is niet zachtzinnig voor haar geweest en ondanks het feit dat ze nu bijna een ander persoon is, kan ik haar niet in de steek laten.

Vandaag organiseerde het personeel van het rusthuis een barbecue waarbij familie de gelegenheid krijgt om nog eens samen rond tafel te zitten. Mijn moeder had ons daarvan op de hoogte gebracht en zo kwam het dat wij, de vrouwelijke lijn, allemaal rond tafel zaten deze middag.

Het was een beetje vreemd om met drie generaties rond de tafel te zitten, met elk je eigen verhaal dat toch zo nauw met elkaar verbonden is. De dingen die je van elkaar doorgekregen hebt, staan nog eens extra in de verf en tegelijk leef je in zo verschillende werelden. De verschillen waren zelfs goed te merken tussen mij en mijn zussen nu we elk onze eigen weg zoeken in de wereld.

De familielijn zat rond de tafel, niet wetende wanneer ze de volgende keer zo samen zou zitten.

(Visited 23 times, 1 visits today)

4 thoughts on “De familielijn

  1. Ik herken wel wat je schrijft in het moeilijk vinden om naar haar toe te gaan. Ik ging er altijd weer zo verdrietig vandaan en ja, hoe ego├»stisch ook, ik kon het niet meer opbrengen. Ik kon er niet mee omgaan om mijn oma te zien veranderen in een klein kind. Ze klapte in haar handen als een meisje van 2 bij het zien van glinsterende kerstbal, ze kon uren verwonderd naar een theelepel kijken en ik kon het niet aanzien. Ik neem het mezelf niet meer kwalijk. Ik had het geluk dat mijn oma geen flauw benul meer had wie wie was en dus wist ze ook niet of ik wel of niet langs kwam. Ik kwam op haar verjaardag en met de kerst en wat anderen daarvan vinden, het boeit me niet. Ik hield zielsveel van mijn oma en ik weet dat zij dat wist. That’s all that matters en zo voelde het ook toen ik vorige week voor het laatst naast haar bed zat . Ze wist het.

    Het is niet gek dat je het moeilijk vind. Het is goed dat je het erkend en ik vind het knap dat je desondanks blijft gaan. Dat is sterk en wat zal je oma dat fijn vinden.

    1. Mijn oma weet wel nog wie er wel en niet komt. Dus ja, dan doe je het nog voor haar. Ik ben een keer een jaar niet langs geweest en dat vond ik nogal erg van mezelf. Dus nu probeer ik daar wel verandering in te brengen en tegelijk vast te houden aan de goede herinneringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge