Be the change you want to see in the world

Een tijdje geleden schreef ik een blogpost als reactie op een vrij ‘botte’ reactie in een discussie op facebook over veganisme. Ik was er toen van overtuigd dat ik nooit veganist zou worden, want welk verschil maken we in een wereld vol corruptie?

De voornaamste reden waarom ik jaren flirtte met vegetarisme (lees hier voor het gemak ook veganisme) zonder ooit een keuze te maken is de vaak extreme reacties die mensen met deze levenstijl hebben tegenover mensen die er wel voor kiezen om dagelijks een stukje vlees op hun bord te hebben. Er wordt vaak heel erg gefocust op dierenleed. Mensen die van dieren houden en toch vlees eten, worden bijna meteen afgeschoten. Zelfs als je bewust voor iets anders kiest, dat niet in het plaatje past, ben je een slecht mens. Het lijkt wel alsof veganisten superieur zijn aan anderen: want zij doen dus wat aan het dierenleed en de rest niet!

En toen kwam dit boek op mijn pad:

copyright: Saar
copyright: Saar

In dit boek wordt glashelder uitgelegd hoe de bio-industrie werkt. De schrijfster vertelt hoe de dieren behandelt worden, hoe deze werkwijze onze gezondheid schaadt, de planeet stilaan verwoest en sociaal gezien we op een ramp afstevenen. Ze geeft de lezers de feiten, maar zonder je daarmee meteen te willen dwingen een ander pad in te slaan. Ze legt uit welke alternatieven voor ons ‘gewoonlijke’ eetpatroon bestaat en geeft daarbij ook nog eens een heldere uitleg hoe je met respect voor jezelf en de natuur aan een andere levensstijl kan beginnen.

Toen ik dit boek uit had, riep ik tegen mijn Lief: “Ik word veganist.” Nou, dat werd het hem niet helemaal. We zijn ondertussen twee weken later en ik slaag erin om geen vlees of vis te eten. Eieren probeer ik te vermijden, melk wordt makkelijk vervangen door alternatieven, alleen kaas is dus echt een probleem.

Ook al riep ik toen dat ik veganist wilde worden, ondertussen heb ik voor mezelf ook al veel op een rijtje gezet. In de eerste plaats de reden waarom ik mezelf een totaal andere levensstijl wil aanmeten.

Door aan het project ‘100 dingen minder’ mee te doen was ik met al bewust geworden van mijn consumptiepatroon en hoeveel fijner het is om met minder spullen te leven. Het opruimen gaat nog steeds door, maar consuminderen is een centraal thema in mijn leven geworden. Om dit te illustreren: zodra ik het boek ‘De Vegarevolutie’ uit had, gaf ik het aan een vriendin die ook geïnteresseerd was om het te lezen.

Milieu/ecologie, sociaal welzijn en dierenrechten liggen mij nauw aan het hart. Pas toen ik ‘De Vegarevolutie’ las, drong het tot mij door hoezeer wij eigenlijk door ons eetpatroon de wereld belasten. Mijn auto niet vervangen was een ding, maar mijn eetpatroon aanpassen kan een veel grotere verandering betekenen. Op persoonlijk vlak; ik maak me niet de illusie dat de industrie minder zal produceren als ik geen dierlijke producten meer gebruik. Al is een veganist erbij een stem meer voor een andere wereld natuurlijk.

De prijs van goedkoop eten is een reportage die vorige week op Panorama verscheen en mij alleen maar meer duidelijkheid verschafte over waarom ik voor iets anders kies: ik wil niet meer meedoen met het systeem. Nu hoor ik de vele argumenten al komen, maar neen, ik wil niet meer meedoen aan het systeem. Vlees eten is een symbool van onze samenleving zoals ze is. Dieren consumeren is deel van een systeem, van een samenleving waar ik geen deel meer van wil uitmaken. Ik zal me er niet helemaal buiten stellen, maar dit is mijn proteststem.

Eigenlijk wil ik nog veel meer doen, want eten is niet het enige waar het over gaat in een duurzame samenleving. Het gaat over veel meer. Voor mij is de verandering begonnen. Wanneer volgt de rest?

change

(Visited 33 times, 1 visits today)

5 thoughts on “Be the change you want to see in the world

  1. Ik wil niet uit de hoogte klinken want zo zie ik het absoluut niet, maar wilde dit toch zeggen: Ik ben super trots op je!! Ik had niet gedacht dat je zo snel de keuze ging maken… ook door die discussie waar wij in gemengd waren enkele weken terug. Het is me dus nog steeds een raadsel hoe de vegarevolutie opeens in je handen kwam… 🙂

    Veel mensen zien het echt als een ‘klik’ in hun hoofd. Opeens lezen ze wel de artikels. De boeken. De undercover video’s. Anderen maken die klik nog niet en blijven alle informatie die er bestaat ontwijken. Onder het motto ‘het is allemaal niet waar wat ze beweren!” Het lijkt een oorlogje van wie gelijk heeft of niet en ja… beide partijen denken dat ze gelijk hebben! Maar wat gebeurd er als er een partij open minded wordt… dan gaat een hele nieuwe wereld voor hen open. Alleen dat open minded worden is ontzettend moeilijk… niemand wordt, en al zeker niet door een ander, graag geconfronteerd met wat ze fout doen… en (als dierenvriend zijnde) al zeker niet naar dieren toe. Toch is de harde waarheid 1 van de weinige dingen die net heel effectief zijn om mensen bewuster te maken….

    Ik heb zelf moeite met het delen van bloederige plaatjes omdat het -mij- teveel pijn doet, maar anderzijds weet ik ook dat ik hierdoor vrienden zal verliezen en dat ze mijn berichten voortaan op ‘verbergen’ zetten (als ze dat al niet doen). Daarom probeer ik het met een positieve aanpak, zoals blogjes schrijven, recepten delen… ik merk dat mensen veel zachter naar me doen. En van tijd tot tijd is er eentje die tegendraads doet (zoals die discussie geweest) maar toen ik hem nadien sprak irl, bleek het gewoon dat zijn ego gekrenkt was. Hij vond tenslotte dat hij alreeds stappen zette (dit en dat vlees eet ik niet, dat wel) en niemand erkende dat. Auwtch! 😉 Maar de meeste veganisten zijn niet van het principe “dat vlees wel, dat vlees niet” en tja… als je dan hoopt op erkenning en een applaus en dan krijg je die niet, dan begint het ego te steigeren. Dan zoekt de boosheid en het onbegrip zich een weg naar buiten en val je degene aan waar je net hoopte steun van te krijgen. In alle situaties (ook buiten veganisme) gebeurt dat op een gelijkaardige manier best vaak.

    Het is moeilijk, maar gelukkig zijn er de facebook groepen waar je ontzettend veel steun van kan krijgen. En mensen in de buurt, dus je staat er niet alleen voor. 😉 Ik heb, gewoon voor mezelf (en mijn kook-creativiteit), mezelf uitgedaagd om te zien hoe ver ik kan gaan. Veganisme? Wat moet ik aanvangen met mijn materiaal? Cosmetica? Homesteading? Ik probeer iedere dag/week een stapje verder te gaan, en zo blijf ik het gevoel hebben dat ik mijn best doe. Ik ben niet zo extreem als sommige andere, maar wie weet op een dag komt dat nog wel…. 🙂 (als ik op een trendy manier green evelien nr 2 kan worden, zou al helemaal fantastisch zijn :p )

    Succes hoor!!

    1. Klinkt niet uit de hoogte hoor 🙂
      Eigenlijk ben ik al jaren geïnteresseerd in vegetarisme. Een goede vriendin van me is er ook enorm mee bezig en dan ga je idd nadenken. Die discussies op facebook zijn niet goed. Daar wikkelen je horen dat je het goed doet, niet ‘maar je kan ook nog dat’! Bij mijn beslissing heb ik mezelf de belofte gemaakt om elke goede stap van anderen ook toe te juichen. Dat had mij geloof ik sneller de streep over getrokken. Het probleem is idd vaak dat de confrontatie niet gewenst is. Mensen weten het vaak wel hoor, maar om het nog eens onder je neus te krijgen geduwd, oef!
      Maar goed, ik doe ook kleine stapjes en afhankelijk daarvan leg je ook prioriteiten. Geen zin om mee te werken aan een voedselteam 😉

    1. Weer stof voor een van onze gesprekken. Het is allemaal te zien hoe ver je wilt gaan en welke alternatieven je wilt gaan gebruiken. Hier eten we gewoon met twee flexitarisch (ondertussen) en we zijn van plan om onze kinderen ook zo op te voeden… Maar de praktijk moet verder uitwijzen of dat gaat werken.

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge