Reinigende regen

Het tikken op de bladeren trok het eerst mijn aandacht. Daarna keek ik naar het kanaal naast mij. Er werden duizenden kringen in getrokken door fijne regendruppeltjes. Ik fietste nog onder het bladerendak. De regen kon me nog niet echt deren. Maar als de bui echt zou losbarsten, waren de beschermende armen van de bomen vast niet voldoende meer. Denkende dat ik al aan de tweede brug was, vertrouwde ik erop dat het wel zou meevallen met de nattigheid van de regen. Pas toen ik onder de brug door fietste, besefte ik dat het de eerste brug nog maar was en er nog een eind te gaan was. Een steek van teleurstelling ging door me heen. En toen begon ik te jubbelen.

De afgelopen weken had ik onbewust alle gevoel uitgeschakeld. Daarom leefde ik net in een cocon. Er waren al een paar alarmbelletjes afgegaan, maar ik had ze niet helemaal begrepen. Tot iemand me gisteren zei dat ik altijd zeg dat het goed gaat, maar dat dat niet zo lijkt te zijn. ’s Avonds nam ik er mijn dagboek bij en pende een aantal dingen neer. Ik omarmde mezelf, gaf me een schouderklopje en verzekerde me dat het ok was om me minder goed te voelen. Het is beter je minder goed te voelen dan om helemaal niets te voelen, zei ik tegen mezelf.

Die ene steek van teleurstelling kwam eigenlijk als een geschenk uit de hemel. Ik voelde de ups and downs van het leven. Als teleurstelling, angst en verdriet ruimte krijgen, dan is er zeker ruimte voor liefde, verbondenheid en blijdschap. Ik reed verder door de regen en genoot van de reinigende eigenschappen van het water. De regen spoelde de kopwebben bijna letterlijk uit mijn hoofd!

(Visited 31 times, 1 visits today)

1 thought on “Reinigende regen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge