De sleutel

De sleutel

Lieve Haagje,

Wanneer je de maandag na een vakantie terug komt op het werk dan wenste je soms dat het werk in die twee weken ook opgehouden was. Mijn mailbox puilde uit en mijn bureau lag vol papieren. Dan moet je er weer even in geraken. Op sommige momenten moest ik zelfs heel bewust gaan nadenken over dingen die ik voor mijn vakantie bijna op automatische piloot kon doen. Vakantie kan zo’n deugd doen dat je het liefst vergeet dat er ook nog zoiets bestaat als het dagelijkse leven. Maar hoe zou een mens kunnen genieten van het leven zonder tegenstellingen?

En zo is dat in mijn ogen ook met de dood en afscheid nemen. Hoe zouden we het leven kunnen appreciëren en ervan kunnen genieten zoals we doen als we ook niet de donkere zijde ervan kennen? Ook dat deel hoort er namelijk bij. De donkere kant, de mindere momenten.

Ik vind het niet vreemd als mensen bij het afscheid van een geliefde verdrietig zijn. Tenslotte zijn zij wel een dierbaar persoon kwijt en die krijgen ze nooit meer terug. Anderzijds zou ik het zelf ook fijn vinden als er afscheid genomen zou worden zoals ik graag leefde: genietend met volle teugen, het leven vierend. Dan mogen er inderdaad lekker dingen geserveerd worden. Lekker eten en des te meer heerlijk drinken. Dat de mensen mooie verhalen vertellen en tussen de tranen door kunnen lachen om de gekke dingen die eigen aan me waren. Dat zou een mooi afscheid zijn.

Even mooi zijn de spontane dingen die gebeuren, zoals de libelle die in het kaarsje van Jane vloog. Ook libellen worden inderdaad hun mooie zelf door een transformatie, dus ik zou ze daar ook zeker mee associëren. Dat zij haar dood daar mocht vinden, is jammer, maar wel een mooie boodschap die iemand die je dierbaar was naar je stuurt.

Ik schreef je al eerder dat zulke boodschappers mij wel bezig houden. Volgens mij is het wel een mooi onderwerp om me in te verdiepen na het leven van de Germanen (en wat er van de verhalen hierover aan is). Een meer intuïtief verhaal na het historische werk dat ik nu aan het lezen ben. Ik zou het zelfs leuk vinden om er meer over op te zoeken en misschien zelfs wat te schrijven.

Verandering, het is mooi dat je in positieve zin zo’n veranderingen doormaakt! Oude patronen doorbreken, daar komaf mee maken en kiezen voor je eigen geluk. Het maakt mij ook blij om te lezen dat jij daar nu mee bezig bent. Zoals je weet, is voor mij die verandering in gang gezet een hele tijd geleden toen ik een van die belangrijke beslissingen in mijn leven nam. En de voorbije week ben ik ook gaan beseffen dat de sleutel eenvoudigweg in een klein hoekje verborgen zat.

Controle was de sleutel en niet kunnen loslaten, geen spontaniteit in mijn leven kunnen toestaan. Het klinkt je misschien bekend in de oren. Mensen vallen nu eenmaal niet te controleren, het leven valt niet te controleren, maar jezelf kan je wel controleren en vooral je visie op de dingen en hoe je met die dingen omgaat. Het is al eerder door mijzelf gezegd dat het een groot verschil kan maken, maar nu heb ik het gevoel dat ik het ook echt in de praktijk kan beginnen omzetten.

Neen inderdaad. We zullen er geen verdriet, woede, jaloezie of pijn mee uit ons leven bannen. Maar wel kunnen we proberen om op een heel andere manier met die donkere kant om te gaan. Als het andere overkomt, kunnen we meeleven, steun bieden en vooral liefhebben. Als het onszelf overkomt, kunnen we het doorleven en loslaten. Het beste proberen halen uit iedere dag, omdat het leven zo mooi is.

10563144_10204569985638660_4397045914294942527_n
Copyright: Saar

Sisterhood is zo’n mooie manier om elkaar te steunen; er voor elkaar te zijn. Toch heb ik nooit geloofd in het verschil tussen man en vrouw waar een aantal organisaties zich op baseren wanneer ze het over sisterhood hebben. In mijn ogen zijn mannen en vrouwen mensen en is er veel meer dat ons gelijk maakt dan dat er ons onderscheidt. Ik pleit ook niet voor eenheidsworst, omdat elke persoon natuurlijk een individu is met eigen voorkeuren, karaktertrekken en uiterlijkheden. Een werkelijk verschil tussen mannen- en vrouwenvriendschappen heb ik nooit gevoeld of opgemerkt. Vaak trok ik liever met mannen op dan met vrouwen, al heeft me dat ook het nodige leed gegeven…

En toch. Er zijn dingen die vrouwen met elkaar kunnen delen en die mannen nooit zullen begrijpen. Ik doel niet alleen op de biologische verschillen zoals die maandelijkse periode waar we graag op de bank kruipen onder een dekentje of het dragen van een kind. Ook doel ik op dingen die ik dan graag sociale patronen noem – ze zijn tenslotte aangeleerd doordat we mannen en vrouwen bepaalde rollen toedelen – zoals bij het lezen van een boek of kijken naar een film spontaan beginnen huilen om ontroerende dingen, de intimiteit van onze verhalen en belevenissen, …

Het geluk om twee fijne vrouwen als zus te hebben waarmee ik een hechte band kon opbouwen, heb ik mogen ervaren. En het geluk om geweldige vrouwen in mijn leven te hebben die ik mijn zussen zou kunnen noemen ook. Voor mij zijn die twee onvergelijkbaar en toch liggen ze heel dicht bij elkaar. Mijn zussen leren me vooral iets over mijn omgeving en hoe ik daarmee omga. Ze zijn in mijn leven een heel grote steun en toeverlaat geweest. Maar zussen gaan een eigen leven leiden en dan worden die vriendinnen, sisters, heel belangrijk. Ze hebben al hun eigen leven en de verbondenheid die je tot stand brengt is gebaseerd op iets wat je gemeen hebt. Zo weet ik dat ik altijd mijn zussen zal hebben, maar mijn sisters kunnen ook hun eigen weg gaan en verdwijnen. Toch leren ze me heel veel over mezelf en hoe ik met dingen omga, maar in de meeste gevallen zijn zij het die mij zeggen dat ik de dingen eens anders moet gaan aanpakken. Ze geven mij een schop onder mijn kont wanneer het nodig is. Of helpen me terug het juiste pad op als ik daar behoefte aan heb.

Kan ik dat vergelijken met mijn vriendschappen met mannen? Daar heb ik geen antwoord op. Momenteel zijn er weinig vriendschappen met mannen zo innig als ik die met vrouwen heb.

Daarmee sluit ik af, lieve Haagje. Geniet nog van je vakantie thuis en tot schrijfs!

Blessings en veel liefs,

Saar

Wat Haagje aan mij schreef, lees je hier

(Visited 27 times, 1 visits today)

3 Replies to “De sleutel”

  1. Op het pad van je leven de juiste sleutels kiezen, zijn sowieso één voor één existentiële uitdagingen. Het is al niet gemakkelijk op zich! Laat staan dat je de juiste sleutels kiest, als je ouders en voorouders zelf er een potje hebben van gemaakt!

    Bewustwording is niet iedereen gegeven. Maar als dat ‘geluk’ en ik nog het echt geluk omdat het zo’n mooie troef is in het leven… dat bewust worden. Dan nog is het nog niet zo gemakkelijk om wat je wilt veranderen, effectief te veranderen. Er zijn zoveel factoren die je in het patroon van oude gewoontes terug duwen.
    De bewustwording bij mij is al een tijdje aanwezig. Maar telkens opnieuw herviel ik een stuk in oude gewoontes. Je wilt ergens bijhoren (je zoekt verbondenheid) maar telkens opnieuw bots je eens of laatst frontaal tegen je eigen Zijn. (kunnen inbeelden en kunnen uitvoeren is toch nog iets anders)

    Verbondenheid is hier zeker een belangrijke waarde om uiteindelijk verder te kunnen. We hebben elkaar zo nodig.
    Maar als je jezelf niet kent (ook al denk je dat van jezelf te weten) dan ga je ook niet met de juiste mensen gaan verbinden.

    Om nu je vraag te beantwoorden of dergelijke vriendschappen die je hebt ervaren met je ‘zussen’ ook kan hebben met ‘broers’?

    Kan hechte vriendschapsbanden tussen vrouwen (en ook mannen) onderling vergeleken worden met vriendschapsbanden tussen man en vrouw?

    Dan ik mijn antwoord volmondig: JA!

    Voelen die vriendschappen anders aan? Ja natuurlijk, mannen en vrouwen verschillen nu eenmaal. Maar in de diepe betekenis van het woord ‘kan’ de intentie van een vriendschap tussen gelijke seksen en verschillende quasi dezelfde zijn.

    Voor mij persoonlijk is er altijd één factor geweest die me in de weg stond. En dat zijn sociale maatschappelijke patronen die bol staan van de vooroordelen en die een hele geschiedenis lang zijn verankerd. En inderdaad, het gevaar bestaat altijd dat je meer kan gaan voelen voor iemand dan vriendschap alleen.

    Om te eindigen wil ik ook een vraag stellen: Kunnen vriendschappen van die aard ontwikkelen, dat ze transcendentaal worden?

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: