Mindstyle

Vriendelijkheid, compassie en omgaan met bullshit

Lang geleden ben ik opgehouden met geloven in louter toeval. Niet dat ik geloof in goddelijke plannen, maar wel in synchroniciteit en dat sommige dingen op je pad lijken te komen met een reden. Heel vaak heb ik dat met boeken (verbaast jullie dat?). Ook nu komen er twee boeken op mijn pad die mij aan het denken zetten. Want vriendelijkheid en compassie zijn mooie idealen, maar wat doe je dan met de bullshit die je soms over je heen krijgt?

Witte en zwarte wolven

Het eerste boek dat op mijn pad kwam was ‘De wijsheid van de witte wolf’. Beginnend met een parabel van de Cherokee bundelt dit boek verschillende volksverhalen die je op weg helpen om je witte wolf te voeden.

Op een koude avond zitten een oude man en zijn kleinzoon bij een knisperend kampvuur. Zo’n moment is ideaal om verhalen te vertellen. De oude man maakt daar dankbaar gebruik van door zijn kleinzoon te vertellen over het gevecht dat in iedere mens plaats vindt. “Weet je,” zegt hij tegen zijn kleinzoon, “in iedere mens leven eigenlijk twee wolven, een witte en een zwarte, die in een gevecht verwikkeld zijn. De witte wolf staat voor het goede. Het is een compassievol dier. Hij is vriendelijk, zorgzaam, behulpzaam en zachtaardig. Hij geeft liefde, vreugde, respect, vrede en hoop. Maar de zwarte wolf staat voor het slechte. Deze wolf is boos, woedend, ontevreden, jaloers en afgunstig. Hij is vol zelfmedelijden, schuldgevoelens, spijt en minderwaardigheid. Deze wolven leven in ieder mens en ze vechten beiden om al je aandacht te krijgen en je doen en denken te beheersen.

De kleinzoon luistert aandachtig naar zijn grootvader. Wanneer er een stilte valt, denkt hij diep na en vraagt dan: “Welke wolf wint er?”

De oude man glimlacht en antwoord: “Diegene die jij voedt.”

Dit verhaal, waarmee het boek begint, zette mij aan het denken. Het is een mooie gedachte: “Alles wat je aandacht geeft, groeit.” Dus als ik veel aandacht geef aan mijn positieve punten, zullen de negatieve verdwijnen. Maar wil ik dan wel dat mijn zwarte wolf uithongert?

zwarte wolf
Photo by Patrick Hendry on Unsplash

Natuurlijk vind ik het belangrijk om een goed mens te zijn. Voor mij is dit zelfs een belangrijk streven. Ik wil goed zijn voor mezelf, voor de mensen die mij nauw aan het hart liggen, maar ook voor de rest van wereld. Zowel voor mensen die ik niet zo goed ken, als voor mensen waar ik een hekel aan heb. Vriendelijkheid en compassie zijn voor mij belangrijke begrippen. Zaken waar ik dankzij mindfulness en vanuit een boeddhistische inslag best veel aandacht aan besteed.

Maar ik geloof ook in acceptatie: het leven bestaat niet alleen maar uit mooie witte wolven. Niet alles is liefde en licht. We kunnen niet alleen maar toppen scheren zonder ooit de dalen te kennen. Ieder van ons krijgt op een gegeven moment gewoon een hele pak bullshit over zich heen. En dan? Moeten we dan allemaal maar lieve witte wolven zijn die bullshit over zich heen laten komen en vriendelijk glimlachend met hun voeten laten spelen? Ik voelde heel veel verzet tegen dit idee. Als iemand mij of mijn geliefden kwaad doet, dan wil ik keihard terug bijten en niet liefdevol glimlachend de wereld tegemoet zien. Vrijheid aan mijn zwarte wolf!

Daarnaast voelt het voeden van de witte wolf heel sterk aan als de zwarte wolf negeren. Maar hij heeft ook bestaansrecht. De dalen van het leven mogen er van mij evenzeer zijn als de toppen, zodat we ook de mooie dingen kunnen waarderen. Zonder nacht geen dag en zonder regen geen regenboog. Of zoiets.

Compassie is niet ‘alle bullshit over je heen laten komen’

compassie

Diezelfde parabel kwam ik ook tegen in een volgend boek dat ik las: “Compassievol leven”. Dit boek is gewijd aan de kunst van compassie en beschrijft zelfs de compassietraining of ‘heartfulness’. Hier wordt het concept van compassie, zoals dat door verschillende wetenschappers is beschreven, uitgelegd. Het boek heeft een sterk boeddhistische inslag, want daar is de MBCT en MBSR ooit op gebaseerd.

De witte wolf groeit als je hem voedt, zegt dit boek, maar dat wil niet zeggen dat je alle bullshit moet slikken. Zelfcompassie (compassie voor jezelf dus) bestaat namelijk uit drie delen: selfkindness, common humanity en mindfulness. Kristin Neff deed onderzoek naar compassie en vooral zelfcompassie. In haar boek ‘zelfcompassie’ vertelt ze onder andere meer over deze drie onderdelen. Belangrijk voor mij was selfkindness, wat wil zeggen dat je vriendelijk bent voor jezelf. Jij bent het waard om voor jezelf op te komen.

witte wolf
Photo by Philippe Montes on Unsplash

Als je dus vriendelijk bent voor jezelf, dan laat je geen bullshit over je heen komen. Dan accepteer je die bullshit niet eens. Dan geef je die gewoon terug aan de eigenaar. Of zoals Boeddha het stelde nadat hij door een man werd uitgescholden: “Als ik bij jou thuis kom en jij biedt mij eten aan, maar ik aanvaard het niet. Van wie is het eten dan?”

Als je een goed mens wil zijn, dan moet je in eerste instantie goed zijn voor jezelf. Vriendelijk en liefdevol zijn, is ook vriendelijk en liefdevol zijn naar jezelf. Daarom is het ontzettend belangrijk om geen bullshit te tolereren. Als het nodig is, kan een witte wolf ook zijn tanden laten zien. En dan zal de zwarte wolf hem graag vergezellen in plaats van tegen hem te vechten!

5 thoughts on “Vriendelijkheid, compassie en omgaan met bullshit

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.