Mindstyle

Rugzakjes

Elke dag probeer ik een paar blogs te lezen. Soms lukt dat, soms niet. Vandaag botste ik op deze post van Marion waarin ze beschrijft dat ze door het verleden wonden heeft die niet helen. De gebeurtenissen uit het verleden zitten in haar rugzakje en bepalen hoe ze de wereld nu ervaart.

Het deed mij denken aan mijn eigen bagage en de gevolgen die dat heeft voor hoe ik de wereld zie. Dat niet alleen. Mijn bagage heeft ook gevolgen op hoe ik met anderen omga.

Nooit genoeg

Als ik mezelf zou moeten omschrijven dan zou ik mezelf zeker sociaal noemen. Ik heb nood aan mensen om mij heen. Gesprekken zijn voor mij noodzakelijk om mij goed in mijn vel te voelen. Spontaan met mensen beginnen praten, vind ik echter heel moeilijk. Ergens blijft de angst voor de reactie van de ander.

Donderdag

Mijn pestverleden zit daar voor een stukje tussen. Jaren achtervolgden roddels en gemene praat me. Heel subtiel werd ik buiten gesloten. Ik kreeg het gevoel dat ik nergens bij hoorde. Heel vaak zag ik ruggen, werd ik genegeerd, kreeg ik geen antwoord op mijn vragen of op een vriendelijk ‘goedemorgen’. Dus hield ik er maar mee op om anderen aan te spreken als ik niet zeker was dat ze mij ook wel leuk vonden.

Ook geen vriendelijke ‘goedemorgen’ meer tegen klasgenoten. Of een geïnteresseerd ‘hoe gaat het?’ Mensen leken niet in mijn geïnteresseerd en ik hield maar op met enige interesse in hen te vertonen. Als ik me afvraag hoe het met iemand gaat, dan voel ik me vaak veel te nieuwsgierig.

Dat was namelijk wel iets wat ik vaak te horen kreeg: “Moei je niet”, “Jij bent veel te nieuwsgierig”, “Aan jou willen we het toch niet vertellen”. Maar toen ik geen ‘goedemorgen’ meer zei, kreeg ik dan weer te horen dat ik ‘onbeleefd’ was. Het is maar een van de voorbeelden waardoor ik het gevoel kreeg nooit goed genoeg te zijn.

Reageren vanuit het verleden

Daarom heb ik het soms moeilijk met die verdomde ander. Ik verlang naar verbondenheid, naar gesprekken, naar menselijke relaties. Dat heb ik nodig. Maar heel vaak lig ik in de knoop met hoe ik tegenover iemand sta.

Bij het lezen van Marions artikel vandaag, beseft ik dat ik niet de enige ben die zijn gedrag afstemt op de dingen die me in het verleden zijn overkomen. Intussen heb ik het verleden verwerkt. Ik voel geen verdriet meer over wat me is overkomen. Als ik de pesters van vroeger soms tegen kom, kan ik hen recht in de ogen kijken. Ik voel geen rancune. Maar ik merk wel dat de oude patronen en gedachtegangen nog in mijn hoofd zijn blijven hangen.

bewust

Zie ik mensen fluisteren, dan heb ik meteen het gevoel dat het over mij gaat. Reageert iemand niet meteen op wat ik zeg, voel ik me makkelijk genegeerd. En een kwaad gezicht kan ik meteen op mezelf betrekken. Ik heb lange tenen en ik besef het. Wanneer ik die gedachten de kop opsteken, probeer ik ze te negeren. Het zijn namelijk geen waarheden.

Ik niet alleen

Mijn gedrag zal bij sommige mensen wel eens vreemd overkomen. Dat is me door goede vrienden ook wel al eens gezegd. Ze zien me aarzelen voor ik antwoord geef. Of hoe ik soms ineen krimp van een stomme opmerking die als grap bedoeld was. Andere mensen reageren in mijn ogen ook wel eens raar. En daar heb je al gauw een oordeel over klaar.

groeien doe je niet in een keer

Hoe mensen reageren, is heel vaak bepaalde door de dingen die ze geleerd hebben. Ervaringen zijn ook onderdeel van ‘leren’. Zeker ervaringen uit onze kindertijd of onze jeugd bepalen wie we worden als volwassene. Die gedachten nestelden zich in mijn hoofd vandaag. Hebben we soms niet te snel ons oordeel klaar zonder te weten hoe het in elkaar zit?

Want als ik reageer vanuit mijn rugzakje, dan weten anderen niet altijd waar dat vandaan komt. Ik ken ook niet altijd alle bagage van een ander. Maar uiteindelijk hebben we allemaal wel iets te dragen.

Wat is jouw verhaal?

Photo by PHUOC LE on Unsplash

7 thoughts on “Rugzakjes

  1. Wat een mooi blog!! Ik denk dat iedereen reageert vanuit zijn of haar eigen referentiekader. Net wat je al aangeeft, je ervaringen in het verleden kleuren (soms) je heden. Soms is het moeilijk om dit los te laten en het vanuit een ander perspectief te zien. Bewust dit doen leert ook dat het mogelijk is en soms tot heel verassende contacten kan leiden.

    Afgezien van dit blog vind ik het rot te lezen dat je vroeger zo gepest en buitengesloten bent. Ik vind je een mooi mens. Je verhalen zetten mij vaak aan tot denken of geven mij een ander inzicht. En wanneer het er ooit eens van komt zou het leuk zijn je eens in het echt te ontmoeten.

    1. Hoewel ik die periode natuurlijk ook rot vond, ben ik wel dankbaar voor wat ik heb meegemaakt. Het heeft mij gemaakt wie ik ben: betrokken, sociaal en heel empathisch. Maar ook bewust van mezelf en met de nodige kracht om te reflecteren over mezelf. Dus ondanks dat er minder goede kantjes aan zijn, mag ik die positieve draai ook wel benoemen.
      Ik zou het alvast een heel fijn idee vinden om jou ook eens in het echt te ontmoeten! Voel ik daar een date aankomen?

  2. Wat heb je dit mooi verwoord! Iedereen heeft inderdaad een rugzakje .. Iedereen heeft daarbij ook nog eens zijn/haar eigen perspectief door opvoeding en belevingen. Mooi open heb je dit verwoord!

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.