Mindstyle

Niet meer vechten, maar accepteren

Het is ondertussen echt een thema geworden in mijn leven: accepteren. Sommige levenslessen keren gewoon altijd bij je terug. Je vraagt je af of je de les nu nog niet geleerd heb, maar eigenlijk is het telkens een nieuwe laag die je afpelt. Ooit kom je eens tot de kern, maar nu moet je leren. En dat deed ik dan maar.

Vol hoofd

Mijn hoofd zit propvol de laatste tijd. De ideeën razen voorbij. Telkens weer vind ik de gedachte geweldig, maar ik krijg hem niet te pakken om er ook effectief iets mee te doen. Stilaan voel ik me vermoeid en uitgeblust. Ondertussen denk ik aan alles wat ik nog moet doen. En ik zeg tegen mezelf dat ik rustiger aan moet doen. Mijn was ligt nog ongevouwen in de mand en tegelijkertijd heb ik het gevoel alsof ik altijd maar bezig blijf. In realiteit heb ik een uur of twee in de zetel gelegen met een boek in mijn handen. Maar het aantal bladzijden dat ik heb gelezen, komt niet overeen met de tijd die ik met het boek doorbracht. Het zijn mijn gedachten die mij telkens weer afleiden.

Wanneer de gedachten aan zo’n tempo in mijn hoofd voorbij razen, heb ik het altijd moeilijk om weer tot mezelf te komen en echt te voelen wat ik nodig heb. Daardoor neemt mijn hoofd het van mij over. Het vertelt me dat ik op tijd moet gaan slapen. Ik moet minder op facebook zitten. Probeer eens minder druk op je schouders te leggen, zegt het, waarna mijn gedachten afdwalen naar huishoudelijke taken, dingen die ik wil doen voor mijn blog en werk.

Ruimte zoeken

Elke avond ga ik trouw op mijn mat zitten om te mediteren. Dat helpt om naar mijn gedachten te kijken en niet meer mee te gaan in de maalstroom. Dat kwartier per dag vind ik eindelijk rust. De ene dag is het al wat moeilijker dan de andere, uiteraard. Toch blijf ik mezelf bedanken voor elke minuut op die mat. Ik voel telkens weer hoe fijn het is om even te kunnen zitten en niets te hoeven. Maar zodra ik de mat verlaat, begint mijn hoofd opnieuw. Als ik mijn aandacht een momentje laat verslappen, zijn we weer vertrokken.

bewust

Stilaan begin ik weer aan een gevecht met mezelf. Ik vecht tegen de maalstroom aan gedachten als ik niet op mijn mat zit. Het gevecht gaat om de negatieve gedachten een andere richting uit te duwen. Positiviteit wil ik in de plaats. Vrolijkheid, of misschien op z’n minst acceptatie, zou ik liever in mijn hoofd hebben. Soms staat het huilen me nader dan het lachen, omdat ik weet dat ik zoveel van mezelf vraag en weer tegen diezelfde grens aanbotst.

Het besef

’s Nachts zit ik met mijn dochter in de schommelstoel, omdat ze niet goed kan slapen en troost nodig heeft. Acceptatie, denk ik, is eigenlijk niet ‘liefde en licht’ of ‘vrolijkheid, blijheid’. Acceptatie is je rot voelen en dat ok vinden. Je mag gefrustreerd zijn over alles wat mis loopt in je leven, ook dat is acceptatie, maar leg er niet nog een laagje bovenop. Accepteren is je gevoelens toelaten, of die nu positief of negatief zijn. Je doorvoelt alles, maar wat je niet doet, is ook nog eens kwaad zijn op jezelf omdat je je minder goed voelt. Het is wat het is en het mag er zijn. Dat is accepteren.

(Visited 52 times, 1 visits today)

11 thoughts on “Niet meer vechten, maar accepteren

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge