Buiten spelen werkt

buiten spelen

Ik zat niet helemaal lekker in mijn vel vandaag en kreeg ook niet echt vordering in mijn werk. Er kwam naar mijn mening niet voldoende uit mijn vingers, al kon ik ook niet zeggen dat ik niets gedaan had. Het wrong een beetje en zat me dwars. De wandeling die ik gisteren had gemaakt met Luna had me enorm deugd gedaan en ik herinnerde me plots de woorden van Elizabeth Gilbert: er is niemand van je collega’s die wat te zeggen heeft over wat je doet tijdens je middagpauze.

Er zijn zo van die dagen dat je gewoon meer zin hebt om in de zetel te gaan hangen met een goed boek dan om op je werk grootse prestaties te realiseren. Op zo’n dag is het ok om dat gevoel te hebben, maar ik geef er niet teveel aan toe. Dan begin ik gewoon aan mijn werkdag met het voornemen dat alles wat ik gedaan heb die dag, meer is dan ik eigenlijk zou gedaan hebben als ik aan het gevoel had toegegeven. En dat is al een hele prestatie.

Maar vandaag wrong het dat er zo weinig uit mijn handen kwam. Als ik het vanop een afstand bekijk, kan ik dan wel zeggen dat ik nog vrij veel het gerealiseerd vandaag, toen de klok op twaalf uur sprong deze middag was ik daar niet geheel van overtuigd. Integendeel, het gevoel dat ik wat had zitten aanmodderen overheerste. Wat doe je dan als een vervelend gevoel je maar niet wil loslaten? Dan trek ik de natuur in.

In eerste instantie had ik het idee om buiten te lunchen, maar de koude die mij tegemoet kwam, deed mij toch beslissen om bij mijn collega’s in de refter mijn middagmaal te nuttigen. We hadden best nog een gezellig gesprek, maar het knagende gevoel verliet mij niet en na een half uurtje besloot ik dat ik die wandeling toch maar moest gaan maken. Het was een prachtige dag. De zon deed haar best om de aarde te verwarmen en een paar wolken dreven aan een blauwe hemel. Ze hadden de meest prachtige vormen.

water

Niet zo ver van mijn werk, dat weten de volgers van mijn blog ondertussen uit mijn fietsverhalen, loopt er een kanaal. Er is een vrij goed onderhouden jaagpad en als je een paar meter verder loopt, loop je zo onder bomen en naast een levendige waterloop. Niet alleen de zon deed zijn best, maar ook de vogels die zich in de bomen langs het kanaal bevinden, deden hun uiterste best om hun mooiste lied ten gehore te brengen. De lente doet haar intreden in het land: de eerste botten stonden aan de bomen, voorjaarsbloemen staken hun kopjes boven de grond en ik zag zelfs een ekster werken aan haar nest.

Toen ik naast de bomen liep, trokken ze me naar zich toe. Ik ging even tegen een van hen aanstaan en staarde naar de prachtige blauwe lucht. De energie van de boom trok langs mijn ruggengraat, alle zorgen leken mee getrokken te worden naar de grond. Rust en kalmte vonden hun weg naar mijn hart. De negatieve gevoelens verdwenen langzaam maar zeker terug naar Moeder Aarde. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Ik draaide me om en legde mijn hand op de stam van de boom om hem wat energie terug te schenken en hem te bedanken.

boom

Ik volgde het pad nog even verder en merkte op dat er een beekje tussen het jaagpad en het industrieterrein liep. De helblauwe lucht werd weerspiegelt in het water, wat het een prachtig uitzicht gaf. Een paar grimmige bomen en houterig riet omringden het en gaven het een speciaal uitzicht. Ik ademde de koude lucht in. Ik kon er niet aan doen, maar een nieuwe glimlach verscheen op mijn gezicht. Het was een magnifieke wandeling om de werkdag doormidden te breken en toen ik terug aan mijn bureau ging zitten, voelde ik me alweer een pak beter. De frisse lucht had me deugd gedaan, maar bovenal: de natuur had me weer een stukje geheeld.

3 thoughts on “Buiten spelen werkt

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.