Heartful Home

Tandpech

De laatste behandeling bij de tandarts. Ik keek er alvast niet naar uit. Toen ik gisteren in de wachtkamer zat, merkte ik dat mijn lijf behoorlijk verkrampt was. Hoewel ik voorgaande behandelingen met een zekere gelatenheid had ondergaan, leek ik deze keer toch wel wat angst te hebben. Waarvoor wist ik niet precies, maar het was een vervelend gevoel.

Het begon met een onschuldig pijntje

Vlak voor mijn vakantie kreeg ik plots tandpijn. Eigenlijk was het vooral mijn tandvlees waar ik last van had. Er zat een ontsteking die mij het leven zuur maakte. In het verleden loste ik dat altijd op met goed en veel poetsen en spoelen. Maar deze keer was het na vier dagen nog niet voorbij en besloot ik toch maar even de tandarts te bellen. Aangezien mijn eigen tandarts op dat moment met vakantie was, kwam ik bij iemand terecht die ik totaal niet kende. Dat is altijd een beetje spannend.

Maar die eerste keer op de stoel bij mijn nieuwe tandarts vond ik helemaal niet zo erg. Ik was ervan overtuigd dat ik er met een eenvoudige behandeling vanaf zou zijn en dat ik verder zou kunnen gaan naar de orde van de dag. Niets was minder waar.

De diagnose

“Mevrouw, u heeft een beginnend stadium van botafbraak,” waren de eerste woorden van mijn tandarts nadat ze naar mijn probleem had gekeken. Ik zat perplex in de stoel. Hoe kan dat? Wat heeft een tand met mijn bot te maken? Om zeker te zijn van de ernst van de zaak werden er foto’s gemaakt. En daaruit kwam het eigenlijke probleem naar voren.

Ik had verschillende gaatjes. En hoewel ik de laatste tijd regelmatig op controle was geweest, had mijn eigen tandarts zonder foto’s die gaatjes nooit kunnen zien. Ze zaten er allemaal al een behoorlijke tijd en waren niet met het blote oog zichtbaar. Bij een kies was het zo erg dat de zenuw aangetast was. Deze was gaan ontsteken en had een ontsteking op het kaakbeen veroorzaakt. Door die ontsteking begon het bot stilaan af te breken. Hoewel de ontsteking van de zenuw al in een ver gevorderd stadium was, viel dat op mijn kaakbeen best nog mee. Er werden een hele reeks afspraken gemaakt en de komende periode moest ik met pijnstillers zien te overbruggen.

ondergaan
Photo by Daniel Jensen on Unsplash

Drie keer op de tandartsstoel

Oh, wat zag ik die eerste keer op tegen de verdoving. De laatste verdoving die ik gekregen had, was om een abces te verwijderen. Die prikken deden behoorlijk veel pijn en de verdoving werkte toen niet eens. Je kan je dus wel inbeelden dat ik met een heel klein hartje die eerste keer op de stoel ging zitten. Gelukkig weet deze tandarts goed hoe ze moet verdoven. De prikken deden helemaal zo’n pijn niet en de verdoving werkte deze keer wel! Dat was nodig ook, want ik moest een wortelkanaalbehandeling ondergaan en die kan best pijnlijk zijn.

Van een pijnlijke wortelkanaalbehandeling kan ik echter niet spreken, want ik heb er niets van gevoeld. Zodra ik een beetje gevoel in mijn tand kreeg, gaf ik een seintje en kreeg ik extra verdoving. De behandeling duurde echter meer dan twee uur. In die twee uur had ik helemaal niets te doen. Het eerste uur kon ik me nog terugtrekken in mijn hoofd. Mijn vaardigheid in meditatie is er eentje waar ik op zo’n moment wel dankbaar gebruik van maak. Maar daarna begonnen mijn gedachten alle kanten op te gaan en had ik het wel gehad.

Daarom was deel twee dan ook zoveel erger. De wortelkanalen moesten opgevuld worden en de tand terug opgebouwd. Daarvoor had mijn tandarts wel drie uur nodig! Drie uur waarbij ik twee derde van de tijd enkel maar kon denken dat ik van die stoel af wilde. Stil zitten is mijn sterkte kant al niet. Ik werd dus behoorlijk op de proef gesteld.

Deel drie duurde gelukkig niet zo lang. De rest van de gaatjes werden behandeld, maar ik had er zo geen zin in. Zodra ik neer lag, wilde ik al weer weg. Ik was dan ook aangenaam verrast om na een uurtje te horen dat we klaar waren.

To be continued…

Als ik had gedacht dat ik het nu allemaal achter de rug had, dan had ik verkeerd gedacht. Over zes maanden moet ik nogmaals op controle, omdat de ontsteking op mijn kaakbeen tot een jaar nodig kan hebben om te genezen. Ze willen echter wel opvolgen of die genezing ook echt gebeurd.

Die andere drie gaatjes, daar zijn we ook nog niet vanaf. Twee van die gaatjes komen gevaarlijk dicht bij de zenuw. Met een beetje geluk werkt de speciale vulling nu zo dat de zenuwen verder geen last hebben van die gaatjes. Als ik pech heb dan zal ik mijn tandarts sneller terug zien dan me lief is.

Duimen dus maar dat alles in mijn mond goed geneest en ik de komende jaren nergens last van heb! Mijn tandenborstel en ik doen alvast ons uiterste best.

Photo by Alexandru Acea on Unsplash

8 thoughts on “Tandpech

  1. Ow bah ik krijg al rillingen als ik het zo lees. Maar dat heeft misschien ook zeker wel met mijn eigen ervaringen te maken.. Succes en hoop dat het snel geneest en het tot waar het kan minder erg is/gaat worden…

    1. Jouw ervaringen zijn ook niet zo leuk hè. Geloof me, ik heb ook wel al wat meegemaakt bij de tandarts. En de ene pakt het al wat menselijker aan dan de andere. Ik hoop ook dat het betert! Maar ik heb alvast geen pijn meer!

  2. neemt jouw eigen tandarts dan nooit foto’s ? De mijne minstens 1 x per jaar, en bij twijfel een tweede keer. Kwestie van zeker te zijn dat hij geen gaatje mist. In alle geval : chance dat je toch naar de tandarts ging met die ontsteking, en dan bij een andere tandarts kwam die wel verder heeft gekeken !

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.