Lezen

Voor alle verjaardagen die verloren zijn gegaan

Ik zie ze, stuk voor stuk, voor mijn geestesoog voorbij komen. Het jongetje wiens armen afzakten en daarvoor een messteek in zijn been kreeg. Hij moest tijdens het appèl uren op zijn knieën zitten, met zijn armen gevouwen. Maar toen zijn armen afzakten, staken ze hem in zijn been. Met een dodelijke wonde in zijn been moest hij blijven zitten. Zijn armen zakten nogmaals af, waarop hij een messteek in zijn hals kreeg en een pijnlijke dood stierf.

Ik zie het meisje dat ze bij haar nek optilden en door het raam gooiden. Hoe kinderen zich moesten uitkleden, voor hun eigen graf moesten gaan staan om daarna door een nekschot het leven te laten. Baby’s worden aan de voetjes door de lucht geslingerd om dan hun nek te breken op de bodem van een vrachtwagen. Puur voor hun eigen vermaak, trekken mannen kinderen aan stukken. Een pasgeborene vliegt door de lucht om vervolgens als een kleiduif te worden neergeknald. Er waren ook moeders die voor de keuze werden gesteld: hun eigen kind wurgen of hun kind aan een bajonet laten rijgen.

Mijn kleine meisje neemt mijn hand en legt het tegen haar wang. Daarna trekt ze me zacht, maar kordaat dichter naar zich toen om haar armpjes om mijn nek te slaan voor een knuffel. Ik kan me niet inbeelden dat ik de keuze ooit zou moeten maken. Nog minder kan ik me inbeelden dat er mensen zijn die, zonder gewetenswroeging, deze onschuldige wezens van hun leven beroven op de meest gruwelijke wijze. En toch … het is werkelijk gebeurd.

‘De verjaardagenkoper’ is geen mooi boek. De dood van zoveel kinderen wordt erin vermeld. Kinderen die stierven, enkel en alleen omdat er joods bloed door hun aderen stroomde. En dat maakte hen meteen tot beesten in plaats van mensen. Adolfo Garcìa Ortega’s boek handelt niet over mensen die een misstap begaan. Pure kwaadaardigheid is het onderwerp van dit boek. Hoewel het boek niet mooi te noemen is, is het wel een monument. Eentje voor alle verjaardagen van kinderen die verloren gingen, maar ook voor alle kinderen wiens verjaardag zal verdwijnen.

Nog steeds hebben mensen namelijk niet geleerd dat de grootste misdaad de ontmenselijking van een ander is. Door een andere mens zijn menselijkheid af te nemen, effenen we de weg voor het grootste kwaad: pijn en leed berokkenen bij onschuldigen.

‘De verjaardagenkoper’ liet mij met een misselijk gevoel achter en liet me zien hoe diep wij als mensen kunnen vallen. Alleen daarom zou je het moeten lezen.

2 thoughts on “Voor alle verjaardagen die verloren zijn gegaan

Geef een reactie

You have to agree to the comment policy.

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.